Którą klamrę należy zastosować na ząb trzeci górny, zakładając, że ma być mało widoczna?

Prawidłowa jest klamra Bonyharda, bo to klasyczna, dyskretna klamra stosowana właśnie na górne trzecie zęby trzonowe, kiedy zależy nam na jak najmniejszej widoczności elementów metalowych w uśmiechu. Klamra Bonyharda ma charakterystyczny przebieg – ramiona są prowadzone bardziej ku podniebieniu i w strefę mniej widoczną, tak żeby przy szerokim uśmiechu pacjenta metal nie „świecił” na policzkowej stronie. Jednocześnie zachowuje się poprawne podparcie i retencję zgodnie z zasadami projektowania protez częściowych i szkieletowych. W praktyce technicznej przy takim zębie, szczególnie u pacjentów z wysoką linią uśmiechu, przy analizie w paralelometrze szuka się podcieni tak, żeby klamra mogła „schować się” jak najbardziej podniebiennie i w okolicy dalszej, a nie na eksponowanej stronie policzkowej. Moim zdaniem to jest typowy przykład łączenia estetyki z funkcją: nie tylko stabilizacja protezy, ale też komfort psychiczny pacjenta, który nie chce mieć widocznych drutów. Dobre praktyki mówią, że w odcinku bocznym szczęki, szczególnie przy trzecich trzonowcach, warto sięgać po konstrukcje klamer o przebiegu jak najbardziej podniebiennym, a Bonyhard jest tu takim „złotym standardem” w klasycznej protetyce ruchomej. W laboratorium technik, planując odlew szkieletu, powinien uwzględnić grubość ramion, ich sprężystość, wysokość położenia końców retencyjnych i fakt, że mimo schowania klamry musi ona zapewnić bezpieczne wprowadzenie i zdejmowanie protezy bez przeciążania zęba filarowego.