W protezach całkowitych zęby płaskoguzkowe stosuje się do ustawiania metodą

W metodzie Fehra klasycznie stosuje się zęby płaskoguzkowe, czyli o zredukowanej lub praktycznie spłaszczonej rzeźbie guzków. Cała idea tej metody polega na maksymalnym uproszczeniu kontaktów zwarciowych w protezach całkowitych, żeby siły żucia były możliwie osiowe, a protezy mniej się przesuwały po podłożu śluzówkowo‑kostnym. Przy płaskich guzkach łatwiej uzyskać równomierne, szerokie pola kontaktu w zwarciu centralnym i w ruchach ekscentrycznych, bez ostrych interferencji, które mogłyby destabilizować protezę. W praktyce technik przy ustawianiu zębów metodą Fehra nie szuka typowych relacji guzka prowadzącego do rowka jak w zębach anatomicznych, tylko ustawia płaskoguzkowe korony tak, aby powierzchnie okluzyjne dawały możliwie równomierny kontakt na płaszczyźnie zwarcia. Moim zdaniem to jest szczególnie wygodne przy bardzo zanikłym wyrostku, u pacjentów starszych, z małą tolerancją na boczne ślizgi. W wielu podręcznikach z techniki dentystycznej podkreśla się, że metoda Fehra z płaskimi guzkami zmniejsza ryzyko urazów śluzówki i poprawia stabilizację protez w ruchach żuchwy, oczywiście pod warunkiem prawidłowego ustalenia zwarcia centralnego, wysokości zwarcia i zachowania zasad zrównoważonej okluzji protetycznej. To też dobra szkoła do zrozumienia, jak profil guzków wpływa na rozkład sił w protezie całkowitej.