W trudnych warunkach anatomicznych, przy zanikłym podłożu, płyta wzornika zwarciowego górnego powinna zostać

W trudnych warunkach anatomicznych, przy zanikłym podłożu protetycznym, kluczowe jest, żeby wzornik zwarciowy był maksymalnie stabilny, sztywny i odporny na odkształcenia podczas ustalania wysokości zwarcia i relacji centralnej. Dlatego płyta wzornika górnego powinna być wykonana z szelaku. Szelak po odpowiednim uplastycznieniu i dopasowaniu do modelu tworzy cienką, ale dość sztywną płytę, która dobrze przenosi siły podczas prób zwarciowych i nie ugina się jak wosk. Dzięki temu rejestracja zwarcia jest bardziej powtarzalna i po prostu wiarygodna. W podłożu zanikłym, gdzie wyrostek zębodołowy jest niski, a pole podparcia małe, każda deformacja wzornika może skutkować błędnym ustawieniem wysokości zwarcia, a potem niestabilną protezą całkowitą. Szelak daje też lepszą kontrolę brzegu tylnego, można go dokładnie dopasować do pola protetycznego, a potem ewentualnie skorygować przez lekkie dogrzanie. W praktyce technicznej przy mocno zanikłych wyrostkach wielu techników i lekarzy z mojego doświadczenia właśnie sięga po szelak, bo jest przewidywalny, łatwy do obróbki, a jednocześnie wystarczająco twardy. W podręcznikach do technologii protez całkowitych wyraźnie podkreśla się, że w warunkach trudnych anatomicznie powinno się unikać zbyt miękkich, grubych, podatnych materiałów na płyty wzorników, a szelak jest takim złotym standardem, szczególnie dla szczęki, gdzie od poprawności płyty zależy też dobra stabilizacja płytki w czasie prób.