W celu zwiększenia siły i trwałości zespolenia metalu z kompozytem należy na powierzchni metalu przeprowadzić proces

W tym pytaniu chodzi o wytworzenie jak najsilniejszego i jak najbardziej trwałego połączenia między metalem a kompozytem, czyli najczęściej żywicą kompozytową. W stomatologii i technice dentystycznej robi się to poprzez silanizację, czyli chemiczne przygotowanie powierzchni metalu (lub ceramiki, tlenku cyrkonu, włókien szklanych) przy użyciu związków silanowych. Silan pełni rolę takiego „łącznika” pomiędzy nieorganiczną powierzchnią (metal, ceramika) a organiczną żywicą kompozytową. Z jednej strony cząsteczka silanu wiąże się chemicznie z tlenkami na powierzchni metalu, a z drugiej strony posiada grupy, które reagują z żywicą metakrylanową w kompozycie. Moim zdaniem to jest kluczowa rzecz, którą warto zapamiętać: silan nie tylko poprawia zwilżalność powierzchni, ale przede wszystkim tworzy chemiczny mostek między dwoma różnymi materiałami. W praktyce klinicznej i laboratoryjnej silanizację stosuje się m.in. przy naprawach licówek kompozytowych na podbudowie metalowej, przy adhezyjnym cementowaniu mostów adhezyjnych, przy łączeniu wkładów, koron lub mostów z kompozytowym cementem, a także przy naprawie uzupełnień porcelanowych kompozytem. Standardem dobrej praktyki jest, że przed silanizacją powierzchnia jest najpierw odpowiednio opracowana: piaskowanie tlenkiem glinu, oczyszczenie, czasem wytrawianie, dokładne osuszenie, dopiero potem aplikacja silanu zgodnie z instrukcją producenta (czas działania, odparowanie rozpuszczalnika, brak dotykania palcami). Z mojego doświadczenia wynika, że pominięcie silanizacji albo wykonanie jej „na szybko” jest jednym z częstszych powodów odklejania się kompozytu od metalu lub ceramiki po krótkim czasie użytkowania. Dlatego w materiałoznawstwie protetycznym silanizacja jest traktowana jako podstawowa procedura zwiększająca adhezję i trwałość połączenia metal–kompozyt.