Który opis <b>nie jest</b> zgodny z charakterystyką epitez twarzy?

Wybranie odpowiedzi o przywracaniu funkcji morfologicznych i fizjologicznych jako tej niepasującej do charakterystyki epitez twarzy jest jak najbardziej trafne. Epiteza twarzy to uzupełnienie protetyczne, którego głównym celem jest odtworzenie utraconych tkanek pod względem estetycznym, kształtu, koloru skóry, symetrii twarzy – czyli raczej maskowanie ubytku, a nie pełne przywracanie funkcji fizjologicznych. Moim zdaniem warto zapamiętać, że epitezy są z natury bierne: nie biorą udziału w żuciu, mowie czy mimice w taki sposób, jak naturalne tkanki. Mają poprawić wygląd, samopoczucie pacjenta, ułatwić mu funkcjonowanie społecznie, ale nie zastąpią skomplikowanych funkcji mięśni mimicznych czy narządów zmysłów. Dlatego wymagamy od nich przede wszystkim, żeby leżały pasywnie i nie uciskały podłoża, bo przewlekły ucisk powoduje odleżyny, podrażnienia, a nawet przerosty tkanek. Z punktu widzenia materiałoznawstwa bardzo ważna jest wysoka trwałość mechaniczna – epiteza jest cienka, narażona na uszkodzenia podczas zdejmowania, czyszczenia, przechowywania, więc pęknięcia i rozdarcia to standardowy problem, jeśli materiał jest za słaby. Druga sprawa to odporność na czynniki atmosferyczne: promieniowanie UV, zmiany temperatury, wilgotność, pot i sebum skóry. Dobre silikonowe materiały epitezowe są specjalnie modyfikowane, żeby nie kredowały, nie żółkły i nie traciły elastyczności po kilku miesiącach. W praktyce technik zawsze musi więc łączyć wymagania estetyczne (kolorystyka, faktura skóry, przejścia tonalne) z trwałością i biokompatybilnością. Funkcje morfologiczne i fizjologiczne w pełnym tego słowa znaczeniu przywracamy bardziej w klasycznych protezach stomatologicznych czy w rekonstrukcjach chirurgicznych, a epiteza twarzy ma głównie charakter estetyczno-osłaniający i psychologicznie wspierający pacjenta.