Który most jest zaliczany do adhezyjnych?

Most Rochette’a zaliczamy do mostów adhezyjnych, ponieważ jego retencja opiera się głównie na połączeniu adhezyjnym z tkankami zęba, a nie na klasycznym, mechanicznym opracowaniu filarów. Charakterystyczne są metalowe skrzydełka z perforacjami, które cementuje się za pomocą cementów kompozytowych lub żywicznych do szkliwa zębów filarowych po wcześniejszym wytrawieniu. W praktyce klinicznej taki most stosuje się najczęściej w odcinku przednim, np. przy braku jednego siekacza u młodej osoby, gdzie chcemy maksymalnie oszczędzić tkanki zębów sąsiednich. W porównaniu z tradycyjnymi mostami, preparacja pod most Rochette’a jest minimalna, często ogranicza się do delikatnego zmatowienia powierzchni podniebiennych lub językowych. Z mojego doświadczenia takie rozwiązanie jest bardzo przydatne jako uzupełnienie tymczasowe lub średnioterminowe, szczególnie u pacjentów młodych, u których nie chcemy jeszcze wykonywać klasycznego mostu lub implantu. Dobrą praktyką jest dokładne zaplanowanie powierzchni retencyjnych, kontrola zgryzu i unikanie przeciążeń w zwarciu, bo połączenie adhezyjne, mimo że nowoczesne i wytrzymałe, jest jednak bardziej wrażliwe na siły ścinające niż klasyczne filary z pełnym oszlifowaniem. W literaturze protetycznej mosty Rochette’a podaje się jako pierwotny, historyczny typ tzw. mostów adhezyjnych, od którego rozwinęły się współczesne mosty typu Maryland, ale zasada – retencja głównie dzięki adhezji – pozostała ta sama i właśnie dlatego ta odpowiedź jest prawidłowa.