Proces synteryzacji w wykonawstwie prac z tlenku cyrkonu polega na

Proces synteryzacji tlenku cyrkonu to w praktyce właśnie wielostopniowe spiekanie i zagęszczanie podbudowy uzupełnienia protetycznego. Najpierw z tzw. presintered (wstępnie spieczonego) bloczka cyrkonu frezuje się podbudowę w systemie CAD/CAM. Ten materiał jest jeszcze porowaty, ma większe wymiary i stosunkowo niską wytrzymałość. Dopiero właściwa synteryzacja w piecu do cyrkonu – w wysokiej temperaturze, zwykle 1350–1500°C, według konkretnego programu producenta – powoduje pełne spieczenie ziaren, usunięcie porów i uzyskanie docelowej gęstości oraz twardości. Podbudowa po synteryzacji kurczy się o określony procent, dlatego oprogramowanie CAD/CAM automatycznie kompensuje ten skurcz już na etapie projektowania. Moim zdaniem to jest kluczowy moment całej technologii cyrkonowej: od jakości spiekania zależy wytrzymałość, dokładność dopasowania do filaru zębowego lub implantu, stabilność kształtu i odporność na pęknięcia. W dobrze prowadzonym laboratorium zawsze pilnuje się czystości pieca, prawidłowego ułożenia elementów na tacy i trzymania się programu wypalania zalecanego przez producenta materiału, bo każde odchylenie może dać mikropęknięcia, zbytnią kruchość albo zniekształcenia. W praktyce technik od razu widzi różnicę między prawidłowo zsynteryzowaną podbudową a taką, która była przegrzana lub niedogrzana – wpływa to potem na dalsze napalanie ceramiki licującej i na trwałość całego mostu czy korony.