Przedstawiony na ilustracji przyrząd służy do

Na ilustracji widać łuk twarzowy, czyli klasyczny przyrząd do przenoszenia położenia płaszczyzny zwarcia względem stawu skroniowo‑żuchwowego i czaszki na artykulator. W praktyce klinicznej i technicznej chodzi o to, żeby model szczęki w artykulatorze znalazł się w takim samym położeniu przestrzennym, w jakim szczęka znajduje się w stosunku do osi zawiasowej stawów skroniowo‑żuchwowych u pacjenta. Dzięki temu ruchy w artykulatorze chociaż w przybliżeniu odtwarzają rzeczywiste ruchy żuchwy. Moim zdaniem, bez prawidłowo użytego łuku twarzowego cała „precyzja” artykulatora robi się trochę iluzoryczna, bo modele są ustawione przypadkowo. Łuk twarzowy opiera się na punktach usznych (lub w okolicy przewodu słuchowego zewnętrznego) oraz na podpórce czołowej, a w przedniej części mocuje się widełki z woskiem zgryzowym albo łyżką rejestrującą płaszczyznę zwarcia. W protetyce całkowitej, przy wykonywaniu protez całkowitych, jest to standardowa procedura – po ustaleniu wysokości zwarcia centralnego i płaszczyzny zwarcia, rejestruje się położenie szczęki łukiem twarzowym i przenosi do artykulatora półregulowanego. Pozwala to prawidłowo ustawić zęby sztuczne, zbalansować kontakty okluzyjne i zmniejszyć ryzyko późniejszych dolegliwości ze strony stawu skroniowo‑żuchwowego i mięśni żucia. W dobrych praktykach zaleca się, żeby przy bardziej złożonych pracach – protezy całkowite, rozległe mosty, szyny okluzyjne – zawsze korzystać z łuku twarzowego. Umożliwia to odtworzenie relacji szczęki do osi zawiasowej, ustawienie odpowiedniej inklinacji płaszczyzny okluzji względem płaszczyzny Campera lub Frankfurckiej, a także lepsze planowanie kształtu guzków i prowadzeń zębów. To narzędzie nie służy do pomiaru szerokości łuków ani do śledzenia drogi kłykcia w szczegółach, tylko właśnie do przeniesienia przestrzennego położenia szczęki i płaszczyzny zwarcia – i w tym jest jego największa wartość praktyczna.