Podstawę precyzyjnego modelu dzielonego należy wykonać z gipsu

Prawidłowo wskazany został gips klasy IV, bo właśnie ten materiał daje podstawę pod precyzyjny model dzielony o odpowiedniej twardości, wytrzymałości i odporności na ścieranie. W technice dentystycznej przy modelach dzielonych (np. pod protezy szkieletowe, korony, mosty) kluczowa jest stabilność wymiarowa i minimalna rozszerzalność wiązania. Gips klasy IV ma bardzo małą ekspansję, dzięki czemu odwzorowanie pola protetycznego jest dokładne, a elementy retencyjne, klamry, korony czy przęsła mostów będą później dobrze pasowały w jamie ustnej. Moim zdaniem to jest taki „złoty standard” przy pracach wymagających wysokiej precyzji, zwłaszcza gdy model ma być dzielony na segmenty i wielokrotnie składany oraz rozkładany. W codziennej praktyce technik po prostu musi mieć pewność, że przy cięciu modelu, montowaniu pinów, pracy na paralelometrze czy przy opracowaniu toru wprowadzenia protezy nic mu się nie ukruszy i nie zdeformuje. Gips klasy IV jest też odporny na uszkodzenia mechaniczne przy zaciskaniu w artykulatorze, przy modelowaniu wosku i podczas odlewania stopów metali. Dobre pracownie bardzo pilnują, żeby do takich modeli nie używać słabszego gipsu, bo skutki widać dopiero na końcu – niedokładne przyleganie, naprężenia, konieczność przeróbek. Z mojego doświadczenia wynika, że jak raz ktoś zrobi dokładny model dzielony na gipsie klasy IV i porówna z „miększym” gipsem, to już raczej nie chce wracać do tamtych kompromisów.