<em>Ząb jednokorzeniowy, o stożkowatej koronie. Powierzchnia przedsionkowa korony jest pięciokątna. Brzeg sieczny składa się z dwóch części przechodzących jedna w drugą pod kątem: mezjalnej krótszej i dystalnej dłuższej. Powierzchnie styczne są trójkątne.</em><br><br> Do której grupy zębów stałych należy opisany ząb?

Opis w pytaniu idealnie pasuje do kła stałego, głównie górnego. Mamy ząb jednokorzeniowy, o wyraźnie stożkowatej koronie – to bardzo typowa cecha kłów, które są zębami o funkcji głównie prowadzącej i rozrywającej. Powierzchnia przedsionkowa pięciokątna wynika z obecności wyraźnej listewki szkliwnej (grzebienia) biegnącej od wierzchołka brzegu siecznego do szyjki zęba oraz zaokrąglonych przejść w stronę powierzchni stycznych. Brzeg sieczny kła nie jest prostą linią, jak u siekaczy, tylko składa się z dwóch ramion: mezjalnego krótszego i dystalnego dłuższego, które łączą się pod kątem w tzw. wierzchołku kła. To jest bardzo charakterystyczny element, który w praktyce technika dentystycznego i lekarza ułatwia szybką identyfikację zęba na modelu czy w jamie ustnej. Powierzchnie styczne trójkątne również są typowe – korona zwęża się ku szyjce, tworząc trójkątny zarys w przekroju. Moim zdaniem warto te cechy „mieć w głowie” przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych i częściowych: kły ustawia się tak, aby ich wierzchołek brał udział w prowadzeniu kłowym i ochronie zębów bocznych przed przeciążeniem w ruchach bocznych żuchwy. W standardach okluzji przyjmuje się, że prawidłowo ukształtowany kieł ma długą, mocną koronę i korzeń, dzięki czemu dobrze przenosi siły boczne. Dlatego rozpoznanie morfologii kła jest kluczowe nie tylko na egzaminie, ale też przy modelowaniu koron, odbudowach kompozytowych i przy doborze zębów sztucznych w protetyce – ząb musi mieć właściwy kształt, żeby prawidłowo prowadzić zgryz i estetycznie wpasować się w łuk zębowy.