Optymalna grubość warstwy licującej, wykazująca najlepszą trwałość mechaniczną w koronach metalowo-ceramicznych, wynosi

Optymalna grubość warstwy licującej 0,7–1,0 mm w koronach metalowo-ceramicznych wynika z kompromisu między estetyką a wytrzymałością mechaniczną. Przy takiej grubości ceramika ma wystarczająco miejsca, żeby uzyskać prawidłową morfologię guzów, bruzd i przeźierność brzegu siecznego, a jednocześnie nie jest na tyle gruba, żeby łatwo pękać pod obciążeniem żucia. Warstwa licująca tej grubości dobrze współpracuje ze stopem metalu: naprężenia termiczne i mechaniczne rozkładają się równomierniej, a ryzyko odprysków (chippingu) jest zdecydowanie mniejsze. W praktyce technik i lekarz planują już na etapie szlifowania zęba odpowiednią redukcję tkanek, żeby po nałożeniu stopu i porcelany uzyskać właśnie ok. 0,7–1,0 mm ceramiki w strefie licującej. Zbyt cienka warstwa wygląda płasko, szaro, prześwituje metal, a zbyt gruba gromadzi naprężenia i odpryskuje. Dobre pracownie bardzo pilnują tych wartości, mierząc grubość na modelu kontrolnym, a w systemach CAD/CAM ustawia się minimalną i maksymalną grubość porcelany właśnie w tym przedziale. Moim zdaniem, jeśli ktoś w protetyce dobrze opanuje te zakresy grubości i naprawdę je respektuje w praktyce, to od razu widać to po mniejszej liczbie reklamacji z powodu pęknięć czy problemów estetycznych. Warto też pamiętać, że w okolicy brzegu siecznego czy w odcinku przednim czasem minimalnie się to modyfikuje dla lepszej translucencji, ale dalej trzymamy się ogólnej zasady: nie przesadzać z grubą porcelaną i nie iść w zbyt cienką warstwę maskującą.