Który rysunek obrazuje braki zębowe klasy III w klasyfikacji Kennedy’ego?

Klasa III wg klasyfikacji Kennedy’ego oznacza pojedynczy, ograniczony z dwóch stron brak skrzydłowy, czyli lukę, która ma zęby filarowe zarówno od strony mezjalnej, jak i dystalnej. Na Rysunku 1 dokładnie to widać: brak znajduje się w odcinku bocznym, a za luką zachowany jest ząb trzonowy, który stanowi dystalne podparcie. Taki układ powoduje, że proteza częściowa będzie miała charakter typowo zębowo‑podparty, bez elementów protezy osiadającej jak przy brakach skrzydłowych klasy I czy II. Z mojego doświadczenia, przy klasie III łatwiej jest przewidzieć obciążenia okluzyjne, bo siły żucia przenoszą się głównie przez klamry i podparcia na zęby filarowe, a nie na błonę śluzową wyrostka. W praktyce technik dentystyczny przy tego typu brakach planuje stabilne klamry retencyjne, solidne podparcia okluzyjne i możliwie sztywny łącznik, ponieważ mamy dobre warunki biomechaniczne. Warto zapamiętać, że w klasyfikacji Kennedy’ego zawsze najpierw oceniamy, czy brak jest skrzydłowy (końcowy), czy ograniczony z obu stron. Jeśli jest ograniczony i występuje tylko raz w łuku – to właśnie klasyczna klasa III. Dodatkowe braki tego typu byłyby już klasyfikowane jako pola dodatkowe, ale klasa główna pozostaje III. W codziennej pracy, gdy patrzysz na model w paralelometrze, od razu szukaj, czy z tyłu łuku jest ząb, czy już nie – to bardzo ułatwia prawidłowe zaklasyfikowanie.