Prezentacja A, B, M jest charakterystyczna dla badania

Prezentacja A, B, M to coś, co chyba każdy, kto miał styczność z ultrasonografią, kiedyś widział lub choćby o tym słyszał. To są trzy zasadnicze tryby obrazowania w USG, czyli ultrasonografii – bardzo powszechnej i w sumie podstawowej techniki obrazowania w medycynie diagnostycznej. Tryb A (amplitudowy) jest dziś raczej rzadko spotykany w codziennej praktyce, ale nadal się go używa np. w okulistyce czy pomiarach głębokości tkanek. Tryb B (jasność, brightness) to ten najpopularniejszy – właściwie każde typowe badanie USG jamy brzusznej, tarczycy czy narządów miednicy jest właśnie w trybie B. To ten obraz szaro-biały, który lekarz ogląda na ekranie. Natomiast tryb M (od motion – ruch) pozwala śledzić ruchome struktury, np. pracę zastawek serca, dlatego jest wykorzystywany w echokardiografii. Co ciekawe, to właśnie te tryby stanowią podstawę do zaawansowanych badań Dopplerowskich, które często wykorzystuje się do oceny przepływu krwi. W codziennej praktyce bardzo ważne jest, żeby rozumieć, czym się różnią i kiedy się ich używa, bo czasami dobór nieodpowiedniego trybu może utrudnić prawidłową diagnostykę. Moim zdaniem, każdy technik czy lekarz powinien znać te podstawy, bo bez nich ani rusz – to taka trochę „tabliczka mnożenia” w diagnostyce obrazowej. Przykładowo, w trybie M często bada się np. frakcję wyrzutową serca. No i jak się spojrzy na standardy EFSUMB czy Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego, to znajomość tych trybów to absolutna podstawa praktyki.