Pojedynczy zapis w medycznej bazie danych, zawierający informację na temat jednego pacjenta, nazywa się <br><br> <table><tr><th>id</th><th>imię</th><th>nazwisko</th><th>adres</th></tr><tr><td>2354</td><td>Konrad</td><td>Marek</td><td>ul. Kwiatowa15 Krzywodrogi</td></tr><tr><td>2355</td><td>Jakub</td><td>Warek</td><td>ul. Leśna 23 Krzywodrogi</td></tr><tr><td>2356</td><td>Krzysztof</td><td>Jurek</td><td>ul. Polna 14 Krzywodrogi</td></tr></table>

Wiesz co, w bazach danych – zwłaszcza takich jak medyczne czy administracyjne – to właśnie pojedynczy wpis, który opisuje jednego pacjenta (albo jakikolwiek inny obiekt), to tak zwany rekord. To jest taki wiersz w tabeli, gdzie każda kolumna odpowiada za konkretną informację, np. imię, nazwisko, adres, numer identyfikacyjny i tak dalej. Tak to się robi od lat, a standardy branżowe, jak na przykład SQL, wyraźnie nazywają to rekordem albo wierszem (row). Taki rekord to podstawa, bo pozwala od razu znaleźć wszystkie dane o jednej osobie bez przekopywania się przez całą tabelę. W praktyce – wyobraź sobie szpital, gdzie przychodzi pacjent na wizytę. Rejestrując go, wpisujesz jeden nowy rekord do bazy. A potem, jak lekarz potrzebuje sprawdzić historię tego pacjenta, to znajduje dokładnie ten wiersz i ma od razu całość pod ręką. No i, co ciekawe, w nowoczesnych systemach, takich jak elektroniczna dokumentacja medyczna (EDM), to właśnie na poziomie rekordu rozdziela się uprawnienia, archiwizuje dane albo przeprowadza audyty. Moim zdaniem, zrozumienie różnicy między rekordem a polem lub atrybutem to podstawa dla każdego, kto myśli o pracy z danymi. Bez tego, łatwo się pomylić i popełnić błąd przy projektowaniu bazy. Tak już się przyjęło, że rekord to jednostka logiczna opisu jednego obiektu. Trochę jak kartka w segregatorze – każda osobno, każda o kimś innym.