Zapis w dokumentacji technicznej elektrokardiografu określający V1, V2, …V6 dotyczy odprowadzeń

Oznaczenia V1, V2, …V6 w dokumentacji technicznej elektrokardiografu dotyczą tzw. odprowadzeń przedsercowych, inaczej zwanych jednobiegunowymi odprowadzeniami Wilsona. To właśnie Wilson opracował te odprowadzenia, które rejestrują potencjały elektryczne bezpośrednio z powierzchni klatki piersiowej, co pozwala na bardzo precyzyjną lokalizację zmian w mięśniu sercowym, np. podczas zawału czy niedokrwienia. W praktyce, odprowadzenia V1–V6 są obowiązkowym elementem standardowego 12-odprowadzeniowego EKG, według wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Moim zdaniem, bez tych odprowadzeń trudno byłoby wykryć subtelne zaburzenia przewodzenia albo zidentyfikować zmiany w konkretnych segmentach mięśnia sercowego. Osobiście spotkałem się z przypadkami, gdzie tylko dzięki analizie V4 czy V5 udawało się wyłapać początkowe stadium świeżego zawału. Ciekawostką jest, że rozmieszczenie tych elektrod na klatce piersiowej jest ściśle określone – np. V1 przy prawym brzegu mostka, V4 w linii środkowo-obojczykowej. W codziennej pracy medycznej, prawidłowe podpięcie tych odprowadzeń to podstawa rzetelnej diagnostyki elektrokardiograficznej. Trochę nudne, ale taka jest praktyka. Warto zapamiętać, że ani Einthoven, ani Goldberger, ani Dawes nie są autorami tej koncepcji – ich odprowadzenia mają zupełnie inne oznaczenia i zastosowania.