Rysunek przedstawia raport sprawdzający połączenie pomiędzy stacjami monitorującymi informatycznego systemu medycznego. Którego polecenia należy użyć aby go uzyskać? Badanie 100.25.100.50 z 32 bajtami danych:<br> Odpowiedź z 100.25.100.50: bajtów=32 czas<1 ms TTL=128<br> Odpowiedź z 100.25.100.50: bajtów=32 czas<1 ms TTL=128<br> Odpowiedź z 100.25.100.50: bajtów=32 czas<1 ms TTL=128<br> Odpowiedź z 100.25.100.50: bajtów=32 czas<1 ms TTL=128<br><br> Statystyka badania ping dla 100.25.100.50:<br> Pakiety: Wysłane = 4, Odebrane = 4, Utracone = 0<br> (0% straty),<br> Szacunkowy czas błądzenia pakietów w milisekundach:<br> Minimum = 0 ms, Maksimum = 0 ms, Czas średni = 0 ms

To jest klasyczny przypadek użycia polecenia ping. W praktyce, gdy chcemy sprawdzić czy urządzenie sieciowe – na przykład serwer, drukarka czy inny komputer – odpowiada w sieci, korzystamy właśnie z polecenia ping. Wynik raportu, który tu widzisz, prezentuje odpowiedzi z określonego adresu IP, informując o liczbie wysłanych i odebranych pakietów oraz o czasie odpowiedzi i parametrze TTL. Moim zdaniem trudno wyobrazić sobie diagnostykę sieci bez tego narzędzia – proste, a zarazem bardzo skuteczne. Na co dzień administratorzy sieci na całym świecie używają polecenia ping przy pierwszych podejrzeniach problemów z połączeniem. Taki test pokazuje, czy host jest osiagalny, czy nie występują duże opóźnienia, a także czy pakiety nie giną po drodze. Z mojego doświadczenia wynika, że znajomość działania polecenia ping to podstawa w praktyce IT – to trochę jak młotek dla informatyka sieciowego. Warto pamiętać, że ping wykorzystuje protokół ICMP, a czasem w środowiskach korporacyjnych jego odpowiedzi mogą być blokowane w ramach polityki bezpieczeństwa. Mimo to, jeżeli mamy raport taki jak powyżej, na 100% został on wygenerowany z użyciem polecenia ping. Dobrą praktyką jest też testowanie połączenia do różnych urządzeń w sieci, aby szybko lokalizować ewentualne problemy z dostępnością.