Aby zainstalować brakujące oprogramowanie w systemie z rodziny Linux należy wykorzystać polecenie

Polecenie „apt-get install” to w zasadzie taki standard, jeśli chodzi o instalację oprogramowania w systemach Linux z rodziny Debian, Ubuntu i pochodnych. Używanie tego narzędzia jest intuicyjne, choć czasem niektórych może przerazić wiersz poleceń. Moim zdaniem, jak już ktoś choć raz spróbuje zainstalować pakiet przez „apt-get install”, to szybko zobaczy, jak bardzo to przyspiesza codzienną pracę. W praktyce wygląda to tak: wpisujesz „sudo apt-get install nazwa_pakietu” i system automatycznie pobiera oraz instaluje wybrany program wraz z wszystkimi zależnościami – nie trzeba ręcznie szukać ani ściągać żadnych plików. To ogromna wygoda i bezpieczeństwo, bo wszystko pobiera się z oficjalnych repozytoriów, no i nie narażasz się na ściągnięcie jakiegoś trefnego pliku z internetu. Z mojego doświadczenia wynika, że praktycznie każdy administrator czy nawet zwykły użytkownik Linuksa powinien znać te podstawy. Warto też pamiętać, że od kilku lat pojawiło się polecenie „apt install”, które jest uproszczoną wersją, ale „apt-get” nadal często pojawia się w dokumentacjach, skryptach i instrukcjach branżowych. Instalacja przez „apt-get install” jest po prostu najpewniejszym i najczęściej stosowanym rozwiązaniem w środowiskach produkcyjnych – lepiej to opanować na pamięć, bo prędzej czy później się przyda. Mi nieraz uratowało skórę, kiedy musiałem na szybko dorzucić brakującą bibliotekę czy narzędzie. To podstawa pracy z tymi systemami.