Wskazaniem do zastosowania brachyterapii w leczeniu radykalnym jest rak

Prawidłowo – rak szyjki macicy jest klasycznym i jednym z najważniejszych wskazań do radykalnej brachyterapii. W onkologii radiacyjnej przy raku szyjki macicy standardem jest skojarzenie teleradioterapii (napromienianie z pól zewnętrznych) z brachyterapią wewnątrzjamową, najczęściej z wykorzystaniem aplikatorów typu tandem + ovoidy lub tandem + ring. Dzięki temu można podać bardzo wysoką dawkę promieniowania bezpośrednio do guza i okolicy szyjki przy jednoczesnym oszczędzeniu pęcherza, odbytnicy i jelit. Z mojego doświadczenia to jest jeden z tych nowotworów, gdzie w praktyce klinicznej brachyterapia naprawdę robi ogromną różnicę w kontroli miejscowej choroby. W wytycznych (np. ESTRO, ICRU) podkreśla się, że radykalne leczenie raka szyjki macicy w stopniach od IB2 do IIIB praktycznie zawsze powinno obejmować etap brachyterapii, zwykle po wcześniejszej teleterapii miednicy i często jednoczesnej chemioterapii (cisplatyna). W planowaniu używa się obrazowania TK lub, coraz częściej, MRI do dokładnego wyznaczenia objętości HR-CTV i narządów krytycznych. W praktyce technik czy fizyk medyczny musi dobrze rozumieć geometrię aplikatorów, zasady optymalizacji rozkładu dawki oraz ograniczenia dawek dla pęcherza, odbytnicy i esicy. Brachyterapia w tym wskazaniu jest leczeniem z założenia radykalnym, czyli z intencją wyleczenia, a nie tylko paliatywnym. W odróżnieniu od wielu innych nowotworów miednicy, w raku szyjki udział brachyterapii nie jest „opcją dodatkową”, tylko elementem koniecznym prawidłowego postępowania zgodnie z dobrymi praktykami radioterapii.