Standardowe badanie USG średniej wielkości piersi wykonuje się głowicą w zakresie częstotliwości

Prawidłowa odpowiedź 7,5–15 MHz wynika z podstawowej zasady w ultrasonografii: im wyższa częstotliwość fali ultradźwiękowej, tym lepsza rozdzielczość obrazu, ale mniejsza głębokość penetracji. Piersi, szczególnie średniej wielkości, są narządem położonym stosunkowo powierzchownie, więc można bezpiecznie używać głowic o wysokiej częstotliwości, właśnie w zakresie 7,5–15 MHz. Dzięki temu uzyskujemy bardzo dobrą rozdzielczość przestrzenną, wyraźne zarysowanie granic guzków, przewodów mlecznych, torbieli czy zmian litych. W praktyce klinicznej głowice liniowe 7,5–12 MHz są standardem w badaniu piersi w pracowniach USG i w pracowniach zajmujących się diagnostyką raka piersi. Pozwalają na dokładną ocenę struktury miąższu, obecności mikrozwapnień (w pewnym zakresie), cech złośliwości zmiany (np. nieregularne granice, cień akustyczny za guzem), a także na precyzyjne prowadzenie biopsji gruboigłowej lub cienkoigłowej pod kontrolą USG. Moim zdaniem, kto raz porówna obraz piersi z głowicy 5 MHz i 12 MHz, ten od razu widzi, czemu standardem jest wysoka częstotliwość. W wytycznych dotyczących diagnostyki piersi (np. BI-RADS, zalecenia towarzystw radiologicznych) podkreśla się konieczność stosowania głowic wysokoczęstotliwościowych, bo tylko wtedy można wiarygodnie ocenić zmiany rzędu kilku milimetrów. Użycie niższej częstotliwości pogarsza rozdzielczość, co w piersi jest nieakceptowalne – łatwo wtedy przeoczyć małe, ale klinicznie istotne ogniska. Dla średniej piersi zakres 7,5–15 MHz stanowi rozsądny kompromis: wystarczająca głębokość, a jednocześnie bardzo dobra jakość obrazu. W praktyce technik lub lekarz często dobiera konkretną częstotliwość w tym przedziale dynamicznie, zależnie od grubości tkanki i lokalizacji ocenianej zmiany, ale cały czas trzyma się właśnie tego wysokiego zakresu.