Aby klasyczny układ zapłonowy pracował prawidłowo, pojemność kondensatora powinna się zawierać w zakresie

Pojemność kondensatora w klasycznym układzie zapłonowym rzeczywiście powinna wynosić 0,20–0,25 μF. To taki zakres, który wynika z doświadczeń wielu mechaników i praktyków, ale też z konkretnych wytycznych producentów klasycznych układów zapłonowych. Kondensator o takiej pojemności skutecznie ogranicza iskrzenie na stykach przerywacza, a jednocześnie pozwala na szybkie rozładowanie i wygenerowanie mocnej iskry na świecy. Z praktyki wiem, że jeśli kondensator miałby większą pojemność, np. powyżej 0,3 μF, to iskrzenie na przerywaczu by się mocno zwiększyło, co powoduje zużywanie się styków i osłabienie całego zapłonu. Z kolei mniejsza pojemność (np. <0,18 μF) sprawia, że energia do zapłonu jest za mała, a silnik może mieć trudności z odpalaniem – szczególnie w zimniejsze dni. Standardy branżowe, na przykład dokumentacja Boscha, dokładnie podają ten zakres jako optymalny. Dodatkowo, kiedy montowałem kondensatory w tym przedziale, praktycznie nigdy nie było problemów z tzw. „przeskokami” iskry czy nagłym gaśnięciem silnika. Dobrze jest też pamiętać, że kondensator o właściwej pojemności chroni cewkę zapłonową przed przegrzewaniem, a to już wpływa na ogólną trwałość całego układu. Moim zdaniem, jeśli ktoś pracuje z klasycznymi zapłonami, to powinien zawsze sprawdzać tę wartość, bo od niej zależy stabilność i bezawaryjność pracy zapłonu.