Poszczególne układy funkcjonalne połączone za pomocą magistrali CAN, przedstawione na rysunku, połączone są względem siebie

Dokładnie tak – magistrala CAN (Controller Area Network) to klasyczny przykład połączenia równoległego. W praktyce oznacza to, że wszystkie węzły, czyli sterowniki, czujniki czy aktuatory, podłączone są do tych samych dwóch przewodów komunikacyjnych: CANH i CANL. Każde urządzenie dołącza się do magistrali niezależnie, nie przerywając ciągłości linii. Dzięki temu jeden uszkodzony węzeł nie blokuje całej komunikacji, bo reszta sieci działa normalnie – to ogromna zaleta w systemach samochodowych czy przemysłowych. Na końcach magistrali umieszcza się rezystory terminujące (zwykle 120 Ω), które zapobiegają odbiciom sygnału – to taka dobra praktyka przy projektowaniu sieci CAN. Często spotkasz taki układ w samochodach, maszynach rolniczych, automatyce budynkowej. Nie bez powodu CAN jest standardem w branży – niezawodność, łatwość dołączania kolejnych urządzeń i odporność na zakłócenia to główne powody wyboru topologii równoległej. Moim zdaniem to bardzo przemyślany sposób organizacji transmisji danych, bo pozwala na elastyczną rozbudowę całej instalacji bez konieczności gruntownych przeróbek. Warto zapamiętać, że tylko połączenie równoległe zapewnia te wszystkie zalety w magistrali CAN.