Które z pokazanych na ilustracjach złączy służy do połączenia się z gniazdem OBD II w pojeździe?

Złącze przedstawione na ilustracji nr 2 to klasyczny 16-pinowy wtyk OBD II, stosowany zgodnie z normą SAE J1962. To właśnie ten typ złącza jest wymagany w każdym pojeździe wyprodukowanym w krajach UE po 2001 roku (dla benzyny) i po 2004 roku (dla diesli). OBD II umożliwia komunikację z komputerem diagnostycznym, pozwalając na odczyt kodów usterek, parametrów pracy silnika czy chociażby kasowanie błędów. Z mojego doświadczenia wynika, że praktycznie wszystkie uniwersalne interfejsy diagnostyczne, zarówno profesjonalne, jak i te tańsze do użytku domowego, łączą się właśnie przez taki wtyk. Sama konstrukcja złącza została tak pomyślana, żeby eliminować pomyłki – ma trapezowy kształt, 16 pinów i charakterystyczne wypustki prowadzące. Użycie OBD II jest standardem, bo dzięki temu każdy diagnosta, nieważne czy w serwisie autoryzowanym, czy w warsztacie niezależnym, może podłączyć się do pojazdu i wykonać podstawowe czynności serwisowe. Dobrym przykładem praktycznym może być sytuacja, kiedy po zakupie używanego auta chcesz sprawdzić historię błędów – wystarczy wpiąć interfejs przez OBD II. Warto też pamiętać, że przez to złącze można uzyskać dostęp do danych na żywo, wykonać testy podzespołów czy nawet zakodować pewne funkcje. Moim zdaniem, opanowanie obsługi OBD II to absolutna podstawa dla każdego, kto chce pracować z nowoczesną motoryzacją albo po prostu lepiej ogarniać własny samochód.