Pod względem chemicznym rozróżnia się następujące pigmenty:

Pod względem chemicznym pigmenty dzielimy właśnie na nieorganiczne i organiczne, co jest kluczowe przy projektowaniu i stosowaniu farb czy powłok ochronnych. Przykładami pigmentów nieorganicznych są minia ołowiana czy pył aluminiowy – oba spotyka się w praktyce, szczególnie przy zabezpieczaniu konstrukcji stalowych, gdzie kluczowa jest ich trwałość i odporność na warunki atmosferyczne. Pigmenty organiczne, jak sadza, dają głęboką czerń i używa się ich zarówno w farbach, jak i tuszach drukarskich. Moim zdaniem to rozróżnienie jest szczególnie ważne w kontekście wymagań środowiskowych, bo pigmenty nieorganiczne bywają bardziej trwałe, ale czasem też toksyczne (np. związki ołowiu), zaś organiczne często mają mniejszą odporność na światło, ale są bezpieczniejsze. W branży lakierniczej i budowlanej stosuje się obecnie oba typy, a wybór zależy od tego, czy zależy nam na sile krycia, odporności chemicznej, czy może na bezpieczeństwie i ekologii. Z mojego doświadczenia wynika, że zrozumienie tej klasyfikacji bardzo pomaga przy doborze materiałów do różnych zastosowań, bo pozwala przewidzieć zachowanie pigmentu w konkretnych warunkach eksploatacji.