Która z wymienionych substancji <b>nie jest</b> składnikiem materiałów ściernych?

Szkło faktycznie nie jest typowym składnikiem materiałów ściernych. W branży technicznej praktycznie nie stosuje się szkła jako głównego składnika w narzędziach do szlifowania czy polerowania. Chociaż szkło jest twarde i kruche, to jego właściwości mechaniczne, jak odporność na ścieranie, są zdecydowanie niższe niż np. w przypadku korundu czy krzemu. Poza tym szkło ma tendencję do łamania się na ostre, nieregularne fragmenty, co utrudnia kontrolę procesu ścierania i powoduje szybkie zużycie narzędzia. Branżowe standardy, jak na przykład PN-EN 12413 (dotycząca ściernic), jasno wskazują na używanie korundu (aluminium tlenek) czy węglika krzemu oraz innowacyjnie stosowanego diamentu syntetycznego. No i jeszcze grafit – czasem pojawia się jako smar w procesie szlifowania, ale nie jako materiał ścierny sam w sobie. Szkła natomiast nikt nie dodaje do mieszanki ściernej. W mojej opinii to logiczne, bo zamiast efektywnego ścierania byłoby raczej więcej problemów z bezpieczeństwem i przewidywalnością pracy. Z doświadczenia wiem, że gdyby szkło nadawało się do ścierania, już dawno ktoś by je wprowadził do produkcji ściernic, a jednak tego się nie spotyka.