Na rysunku przedstawiono wadę lakierniczą nazywaną

To, co widzimy na zdjęciu, to klasyczny przykład wady lakierniczej zwanej „skórką pomarańczy”. Moim zdaniem, każdy, kto miał styczność z renowacją lakieru czy naprawami powłok na samochodach, natychmiast rozpozna ten efekt – powierzchnia przypomina nieco strukturę skórki owocu pomarańczy, stąd ta potoczna nazwa. Powodem powstawania tego zjawiska jest najczęściej nieprawidłowe rozprowadzenie lakieru, za szybkie odparowanie rozpuszczalnika, zbyt wysokie ciśnienie natrysku, ale też mogą tu namieszać warunki otoczenia, np. zbyt niska lub wysoka temperatura w warsztacie. Bardzo często spotyka się to zwłaszcza przy nakładaniu lakierów bezbarwnych, które wymagają wyjątkowej precyzji. Z mojego doświadczenia wynika, że kluczowe dla uniknięcia skórki pomarańczy jest przestrzeganie zaleceń producenta lakierów, dobór odpowiedniej lepkości materiału i regularna kontrola parametrów sprzętu lakierniczego. Dobrą praktyką jest też przeszlifowanie i polerowanie powierzchni po utwardzeniu lakieru – często daje to szansę uzyskać idealnie gładką taflę. W branżowych standardach, np. w dokumentach PPG czy Axalta, dokładnie opisano jak radzić sobie z tą wadą i jak jej zapobiegać. Skórka pomarańczy nie tylko wpływa na estetykę, ale też – co może mniej oczywiste – może pogarszać ochronę antykorozyjną, jeśli powłoka jest zbyt cienka w zagłębieniach tej struktury. To temat praktycznie obowiązkowy dla każdego lakiernika, mechanika czy miłośnika motoryzacji, bo prędzej czy później każdy się z tą wadą spotka.