Sztucznymi materiałami ściernymi są

Węglik krzemu i elektrokorund to klasyczne przykłady sztucznych materiałów ściernych, które odgrywają bardzo ważną rolę w przemyśle obróbki mechanicznej. Oba te materiały uzyskuje się w procesach technologicznych, czyli powstają sztucznie, a nie występują naturalnie jak np. diament czy kwarc. Węglik krzemu (SiC) produkuje się w piecach elektrycznych przez reakcję piasku kwarcowego z koksem. Charakteryzuje się bardzo wysoką twardością, odpornością na ścieranie oraz stabilnością chemiczną, przez co świetnie nadaje się do szlifowania stali nierdzewnych, żeliwa czy nawet ceramiki. Elektrokorund, czyli tlenek glinu (Al2O3), powstaje przez stapianie boksytu w łuku elektrycznym i też jest bardzo twardy, ale trochę mniej kruchy od węglika krzemu. Stosuje się go do produkcji narzędzi ściernych do obrabiania metali, głównie stali węglowych i stopowych. Moim zdaniem warto zwrócić uwagę, że przemysł preferuje sztuczne ścierniwa właśnie ze względu na przewidywalność parametrów, powtarzalność jakości, możliwość dostosowania do konkretnego zastosowania (różne frakcje, kształty ziaren, domieszki itp.). W nowoczesnych warsztatach i fabrykach praktycznie wszystkie tarcze szlifierskie czy papiery ścierne o wysokich parametrach bazują właśnie na tych materiałach. Takie podejście umożliwia spełnienie wymogów norm europejskich (np. EN 12413 dla narzędzi ściernych) i wyśrubowanych oczekiwań klientów. Sam miałem okazję zobaczyć, jak różnice w jakości pomiędzy naturalnymi a sztucznymi ścierniwami potrafią wpłynąć na żywotność narzędzia i jakość obrabianej powierzchni – zdecydowanie przewaga po stronie tych sztucznych.