Które z zestawień umieszczonych w tabeli charakteryzuje lakier „MS”? <br><br> <table><tr><th></th><th colspan="4">Zawartość w lakierze</th></tr><tr><th></th><th colspan="2">Części stałe</th><th colspan="2">Części lotne</th></tr><tr><th></th><th>duża</th><th>mała</th><th>duża</th><th>mała</th></tr><tr><td>A.</td><td></td><td>●</td><td>●</td><td></td></tr><tr><td>B.</td><td></td><td>●</td><td></td><td>●</td></tr><tr><td>C.</td><td>●</td><td></td><td>●</td><td></td></tr><tr><td>D.</td><td>●</td><td></td><td></td><td>●</td></tr></table>

Lakier oznaczany jako „MS” pochodzi od angielskiego Medium Solid, czyli lakier o średniej zawartości części stałych. W praktyce oznacza to, że lakier MS ma stosunkowo mało części stałych i jednocześnie dość dużo części lotnych (czyli rozpuszczalników i innych składników parujących podczas utwardzania). W tabeli odpowiedź A pokazuje właśnie ten układ – mała ilość części stałych i duża ilość części lotnych. To ma bezpośrednie przełożenie na właściwości lakieru: MS są bardziej „rozlewne”, mają cieńszą warstwę po aplikacji i zazwyczaj wymagają nałożenia większej liczby warstw lub grubszej powłoki, żeby uzyskać ten sam efekt, co w przypadku lakierów HS (High Solid) czy VHS (Very High Solid). Z mojego doświadczenia, lakierów MS używa się często tam, gdzie zależy nam na szybkim schnięciu i łatwej aplikacji, na przykład w naprawach częściowych albo tam, gdzie liczą się niższe koszty materiałowe. Wadą jest natomiast to, że trzeba zużyć więcej materiału do osiągnięcia odpowiedniej grubości ochronnej, a także zużycie rozpuszczalników jest większe, więc powstaje więcej oparów. Standardy branżowe, chociażby wytyczne VOC (Lotne Związki Organiczne), coraz częściej wymuszają stosowanie lakierów o wyższej zawartości części stałych, ale MS nadal mają swoje miejsce na rynku dzięki kompromisowi między ceną, czasem pracy i efektem końcowym. Tak więc, odpowiedź A logicznie i praktycznie oddaje charakterystykę lakieru MS.