Niszczącą metodą badania jakości powłok suchych jest pomiar

Pomiar przyczepności powłok suchych zdecydowanie należy do metod niszczących i to jest właśnie kluczowe w praktyce. Badanie przyczepności polega często na tym, że na odpowiednio przygotowaną i wyschniętą powłokę nakłada się klejoną końcówkę testową lub wykonuje się nacięcia (np. test siatki nacięć według PN-EN ISO 2409). Następnie mechanicznie sprawdza się, jak mocno powłoka trzyma się podłoża – przez odrywanie, zrywanie, czasem nawet próby ścinania warstwy lakierniczej. Po takim teście powierzchnia jest już trwale uszkodzona, nie nadaje się do dalszego użytkowania, więc to ewidentnie metoda niszcząca. Z mojego doświadczenia wynika, że dobry test przyczepności to podstawa podczas odbioru powłok ochronnych np. na konstrukcjach stalowych, tam często wymaga się certyfikatów z tych badań. W branży lakierniczej i antykorozyjnej – niezależnie od tego, czy to powłoki malarskie czy farby proszkowe – przyczepność jest jednym z najważniejszych parametrów, bo nawet najlepsza farba nie ochroni metalu, jeśli łatwo odchodzi. Przykładowo, w normie ISO 4624 opisany jest test odrywający, gdzie specjalnym urządzeniem odrywa się fragment powłoki, mierząc siłę potrzebną do jej zniszczenia. To właśnie ten moment, gdy powłoka traci integralność, dowodzi niszczącego charakteru tej metody. W codziennej praktyce, chociaż z jednej strony szkoda niszczyć powłokę, to jednak bez takiego badania nie da się mieć pewności co do jakości wykonania. Dobre praktyki zawsze zakładają wykonanie prób na próbkach, które są przeznaczone właśnie do takich testów. Kto raz widział rozdarty fragment lakieru po badaniu, ten nie ma wątpliwości, dlaczego to metoda niszcząca.