Numer identyfikacyjny pojazdu VIN (Vehicle Identification Number) składa się

Numer VIN rzeczywiście składa się z 17 znaków i jest to obecnie obowiązujący, ujednolicony na całym świecie standard identyfikacji pojazdów. Ten format został określony m.in. w normie ISO 3779 i stosuje się go we wszystkich współczesnych samochodach osobowych, ciężarowych, motocyklach, a także w większości pojazdów specjalnych. VIN nie jest przypadkowym ciągiem znaków – każdy fragment ma swoje znaczenie. Trzy pierwsze znaki to tzw. WMI (World Manufacturer Identifier), czyli identyfikator producenta i regionu. Kolejne znaki opisują model, typ nadwozia, rodzaj silnika, wersję wyposażenia itp. Ostatnie znaki to numer seryjny konkretnego egzemplarza auta. Co ważne, w VIN nie używa się liter I, O oraz Q, żeby nie myliły się z cyframi 1 i 0 przy odczycie. W praktyce prawidłowe rozpoznanie, że VIN ma 17 znaków, jest bardzo przydatne np. przy sprawdzaniu auta przed zakupem, przy zamawianiu części w katalogach serwisowych, podczas diagnostyki komputerowej czy przy wypełnianiu dokumentacji serwisowej i ubezpieczeniowej. Moim zdaniem każdy, kto pracuje przy pojazdach zawodowo, powinien z automatu kojarzyć, że jeśli VIN ma inną długość niż 17 znaków, to trzeba się od razu zapalić czerwona lampka i sprawdzić, czy nie ma do czynienia z pomyłką, przeróbką albo po prostu starym pojazdem sprzed standaryzacji.