Podczas ustawiania geometrii kół przednich samochodu, w którym istnieje możliwość regulacji wszystkich kątów, kolejność ustawień jest następująca:

Prawidłowa kolejność regulacji geometrii kół przednich to najpierw wyprzedzenie sworznia zwrotnicy (caster), potem pochylenie koła (camber), a na końcu zbieżność (toe). Wynika to z tego, że zmiana wyprzedzenia sworznia i pochylenia ma bezpośredni wpływ na zbieżność – jeśli najpierw ustawisz toe, a potem ruszysz caster lub camber, całą robotę trzeba robić od nowa. Dlatego w dobrych serwisach i zgodnie z zaleceniami producentów przyrządów do geometrii zawsze zaczyna się od kątów położenia sworznia i osi obrotu koła, a dopiero później ustawia się zbieżność jako ostatni, „precyzyjny” parametr. Wyprzedzenie sworznia zwrotnicy odpowiada głównie za stabilność kierunkową, samoczynny powrót kierownicy po skręcie i „trzymanie się” toru jazdy przy wyższych prędkościach. Jeśli caster jest źle ustawiony, auto może ściągać na jedną stronę, kierownica będzie leniwie wracać albo odwrotnie – będzie zbyt nerwowa. Pochylenie koła wpływa głównie na zużycie opon i przyczepność w zakrętach. Zbyt duży dodatni lub ujemny camber powoduje ścieranie opony bardziej z jednej krawędzi, co w praktyce mechanik widzi jako charakterystyczne „ścięcie” bieżnika. Zbieżność ustawiamy na końcu, bo to ona najszybciej „ucieka” przy każdej wcześniejszej korekcie. W codziennej pracy warsztatowej wygląda to tak: samochód musi mieć prawidłowe ciśnienie w oponach, nieskorodowane i nieuszkodzone elementy zawieszenia, brak luzów na sworzniach i końcówkach drążków. Dopiero wtedy mechanik blokuje kierownicę w położeniu prostym, ustawia najpierw caster według danych producenta (często różny lewy/prawy w autach z kompensacją drogi), później reguluje camber w dopuszczalnym zakresie, a na końcu bardzo dokładnie ustawia zbieżność z tolerancją rzędu minut kątowych. Moim zdaniem, jak ktoś dobrze zrozumie tę kolejność, to potem dużo łatwiej diagnozuje problemy typu ściąganie auta, bicie kierownicy czy nierówne zużycie opon.