Identyfikację pojazdu przeprowadza się na podstawie

Identyfikacja pojazdu w praktyce warsztatowej, w stacjach kontroli pojazdów czy w wydziałach komunikacji opiera się właśnie na numerze VIN nadwozia. VIN (Vehicle Identification Number) to unikalny, 17‑znakowy numer nadawany pojazdowi przez producenta, zgodnie z normą ISO 3779. Ten numer jest jak PESEL dla auta – jest tylko jeden dla danego pojazdu i towarzyszy mu przez cały okres eksploatacji, niezależnie od wymiany silnika, dokumentów czy tablic rejestracyjnych. Z punktu widzenia diagnosty, mechanika czy rzeczoznawcy, numer VIN pozwala jednoznacznie ustalić markę, model, rok produkcji, wersję nadwozia, a często także rodzaj silnika, wyposażenie fabryczne, rynek docelowy. W systemach serwisowych producentów i w programach typu katalogi części VIN jest podstawą doboru właściwych części zamiennych, aktualizacji oprogramowania sterowników czy sprawdzenia akcji serwisowych. W praktyce podczas przyjmowania auta do naprawy, przeglądu okresowego czy badania technicznego zawsze sprawdza się zgodność numeru VIN wybitego na nadwoziu z numerem w dowodzie rejestracyjnym oraz ewentualnie w innych dokumentach. Moim zdaniem to jedna z absolutnie kluczowych czynności identyfikacyjnych, bo pozwala uniknąć pomyłek, pracy przy „innym” aucie niż w dokumentach, a także wychwycić próby fałszowania tożsamości pojazdu (przebijane numery, składaki). Dlatego w branżowych standardach przyjmuje się, że identyfikacja pojazdu = numer VIN nadwozia, a reszta danych ma charakter pomocniczy.