Rysunek z elementami współpracującymi przedstawia rodzaj tarcia

Na rysunku pokazano typowy schemat tarcia granicznego: dwie chropowate powierzchnie metalowe są oddzielone bardzo cienką warstwą środka smarnego, która wypełnia nierówności, ale nie tworzy pełnego filmu olejowego jak przy tarciu płynnym. Przy obciążeniu Pn i ruchu względnym v część mikrowierzchołków (tzw. asperytów) wciąż styka się metal–metal, a część jest oddzielona warstwą chemicznie związanych cząsteczek oleju i dodatków przeciwzużyciowych (EP, AW). Właśnie taki stan nazywa się tarciem granicznym. W praktyce występuje on bardzo często w silnikach i układach napędowych: przy rozruchu zimnego silnika, w łożyskach ślizgowych przy małych prędkościach, na krzywkach wałka rozrządu, w sworzniach tłokowych, w wielowypustach czy w przegubach, kiedy film olejowy jest jeszcze zbyt cienki, żeby całkowicie oddzielić powierzchnie. Z mojego doświadczenia w warsztacie wynika, że właśnie w tych warunkach jakość oleju i dodatków ma kluczowe znaczenie – dobre oleje według norm ACEA, API czy producenta pojazdu zawierają pakiet dodatków, które tworzą na powierzchni metalu trwałą warstwę ochronną. Dzięki temu zmniejsza się zużycie cierne, zatarcia i przegrzewanie elementów współpracujących. Tarcie graniczne jest więc takim "stanem przejściowym" między tarciem suchym a płynnym, ale bardzo ważnym z punktu widzenia trwałości silnika i przekładni.