Zawartość wody w badanym płynie hamulcowym <b>nie może być</b> większa niż

Wartość 1% jako maksymalna dopuszczalna zawartość wody w płynie hamulcowym wynika z praktyki warsztatowej i z ogólnie przyjętych norm bezpieczeństwa. Płyn hamulcowy jest higroskopijny, czyli chłonie wilgoć z otoczenia przez przewody, uszczelki i korek zbiorniczka. Im więcej wody, tym niższa jest temperatura wrzenia mieszanki płynu i wody. Przy przekroczeniu ok. 1% wody zaczyna się wyraźny spadek temperatury wrzenia, co w skrajnych warunkach, np. przy ostrym hamowaniu w górach lub przy jeździe z przyczepą, może doprowadzić do tzw. „vapour lock”, czyli powstania pęcherzyków pary w układzie hamulcowym. Wtedy pedał robi się miękki, a hamulce praktycznie zanikają. Z mojego doświadczenia właśnie ten 1% to granica, przy której rozsądny mechanik zaczyna poważnie zalecać wymianę płynu, nawet jeśli auto jeździ głównie po mieście. W nowoczesnych pojazdach, szczególnie z ABS/ESP, jakość płynu hamulcowego jest jeszcze ważniejsza, bo zawilgocony płyn przyspiesza korozję wewnętrznych elementów pompy ABS, zacisków, przewodów metalowych. Normy DOT (np. DOT 3, DOT 4, DOT 5.1) określają minimalne temperatury wrzenia płynu „suchego” i „mokrego”, ale w praktyce warsztatowej nie czeka się, aż płyn osiągnie stan „mokry” z normy – właśnie dlatego przyjmuje się konserwatywny próg ok. 1% jako bezpieczną granicę. Dobrym nawykiem jest kontrola specjalnym testerem co przegląd i wymiana co 2 lata, nawet jeśli auto mało jeździ. Takie podejście mocno zmniejsza ryzyko awarii hamulców i drogich napraw elementów układu hamulcowego.