Pędzenie rabarbaru odbywa się

Pędzenie rabarbaru to bardzo ciekawe zagadnienie w produkcji ogrodniczej. Cały myk polega na tym, żeby roślina rozwijała się bez dostępu światła – właśnie po to, żeby ogonki liściowe były delikatniejsze, bardziej soczyste i miały ładny, jasnoróżowy kolor. Z mojego doświadczenia wynika, że pędzenie robi się często zimą lub na przedwiośniu, kiedy naturalny zbiór byłby niemożliwy. W praktyce bierze się karpy rabarbaru z gruntu, przenosi do ciemnych pomieszczeń (np. piwnic czy specjalnych inspektów) i tam, w temperaturze ok. 12–15ºC, bez dostępu światła, rabarbar wypuszcza nowe pędy. To daje produkt, który jest bardzo ceniony na rynku, szczególnie w gastronomii. W branży mówi się wręcz, że pędzenie w ciemności poprawia nie tylko konsystencję, ale też smak – ogonki są wtedy mniej kwaśne. Takie rozwiązanie wpisuje się w tradycję i dobrą praktykę ogrodniczą, zwłaszcza przy produkcji rabarbaru na wcześniejszy zbiór. Warto pamiętać, że światło powodowałoby zielenienie ogonków i produkcję chlorofilu, co nie jest pożądane w tym przypadku. Moim zdaniem, kto raz zobaczy różnicę w jakości pędzonego rabarbaru, już nie wróci do tradycyjnej uprawy na wczesne zbiory.