Na rysunku przedstawiono

Na zdjęciu rzeczywiście widzimy cebule lilii, co jest typowym przykładem organów spichrzowych wykorzystywanych w ogrodnictwie i szkółkarstwie. Cebula lilii charakteryzuje się luźno ułożonymi łuskami, które nie są ze sobą ściśle zrośnięte. To właśnie te łuski magazynują substancje odżywcze, dzięki czemu roślina może przetrwać niekorzystne warunki pogodowe i rozpocząć wzrost w nowym sezonie. Z mojego doświadczenia wynika, że cebule lilii, w odróżnieniu od tulipanowych, są często bardziej soczyste, a ich łuski są wyraźnie rozdzielone. W praktyce, przy rozmnażaniu lilii przez cebule, szczególnie ważne jest unikanie uszkodzeń mechanicznych, bo uszkodzona cebula łatwo gnije. Ważne jest też, by sadzić je na odpowiedniej głębokości – generalnie przyjmuje się zasadę, że głębokość powinna być równa trzykrotnej wysokości cebuli. Samo rozpoznanie cebul lilii jest przydatne np. podczas planowania rabat ozdobnych czy produkcji kwiatów ciętych. Warto wiedzieć, że właściwe przechowywanie cebul – w chłodnym, przewiewnym miejscu – pozwala na utrzymanie ich w dobrej kondycji przez kilka miesięcy. Standardem branżowym jest też zaprawianie cebul przed sadzeniem środkami grzybobójczymi, co znacznie ogranicza ryzyko porażenia przez patogeny.