Zgodnie z zasadami Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej, nawożenie sadu obornikiem należy zakończyć do

Prawidłowa odpowiedź — 30 listopada — wynika bezpośrednio z zasad Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej, które są stosowane w polskim rolnictwie, szczególnie przy gospodarowaniu nawozami naturalnymi, takimi jak obornik. Ten termin nie jest przypadkowy. Końcówka listopada to czas, kiedy gleba nie jest jeszcze zamarznięta, ale już coraz trudniej przewidzieć stabilność pogody, a właśnie warunki pogodowe mają olbrzymi wpływ na przyswajalność i straty składników pokarmowych z nawozów. Rozsiewanie obornika po 30 listopada zwiększa ryzyko spływu powierzchniowego czy wypłukiwania składników do wód gruntowych, zwłaszcza podczas roztopów lub intensywnych opadów. Na przykład, jeśli ktoś rozrzuci obornik w grudniu, a potem nadejdzie gwałtowna odwilż albo opady deszczu, to znaczna część azotu i fosforu może po prostu spłynąć do rowów lub cieków wodnych. Z mojego doświadczenia, rolnicy, którzy pilnują tego terminu, rzadziej mają potem problemy z zaskorupieniem gleby i nieprzyjemnymi zapachami na polu wczesną wiosną. Dodatkowo, przestrzeganie takiego terminu to też wymóg Programu Azotanowego, który ma na celu ochronę wód przed zanieczyszczeniami rolniczymi. Dla sadów to szczególnie ważne, bo zbyt późne nawożenie może wpłynąć negatywnie na gospodarkę wodną drzew i kondycję gleby pod drzewami. Poza tym, w praktyce zastosowanie obornika do końca listopada pozwala lepiej zaplanować prace agrotechniczne i uniknąć pośpiechu przed zimą. Tak naprawdę, ta zasada to nie tylko teoria, ale praktyczna ochrona zarówno plonów, jak i środowiska. Warto znać takie terminy i pamiętać, po co one są.