Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż roślinę sadowniczą wymagającą gleb o odczynie najbardziej zbliżonym do obojętnego. <br><br> <table><tr><th>Gatunki</th><th>pH</th></tr><tr><td>Brzoskwinie, czereśnie, wiśnie, śliwy</td><td>6,7 – 7,1</td></tr><tr><td>Grusze, jabłonie, porzeczki</td><td>6,2 – 6,7</td></tr><tr><td>Agrest, maliny, truskawki</td><td>5,5 – 6,2</td></tr><tr><td>Borówka, żurawina</td><td>4,5 – 5,0</td></tr></table>

Wiśnia rzeczywiście jest rośliną sadowniczą wymagającą gleby o odczynie najbardziej zbliżonym do obojętnego. Wynika to bezpośrednio z zakresu pH 6,7–7,1 podanego w tabeli, gdzie górna granica praktycznie zahacza o pH 7, które uważa się za obojętne. W praktyce sadowniczej właśnie wiśnia, ale też brzoskwinia, czereśnia czy śliwa, najlepiej rosną i plonują, gdy gleba nie jest ani kwaśna, ani alkaliczna, tylko znajduje się blisko tego środka. To istotne, bo w pH zbliżonym do obojętnego wiele składników mineralnych jest najlepiej dostępnych dla korzeni, co przekłada się na zdrowy wzrost i wysoką jakość owoców. Z moich obserwacji wynika, że jeśli posadzisz wiśnię na glebie zanadto kwaśnej, szybko pojawią się problemy z pobieraniem wapnia czy magnezu, co skutkuje osłabieniem drzew i podatnością na choroby. To, że większość sadów wiśniowych zakłada się właśnie na glebach o pH lekko kwaśnym do obojętnego, wynika też z dobrych praktyk branżowych oraz zaleceń Instytutu Ogrodnictwa. Takie podejście minimalizuje ryzyko poważniejszych problemów fizjologicznych drzew i owoców, na przykład gorzkiej plamistości czy drobnych, zdeformowanych owoców. Warto też pamiętać, że przy planowaniu nowych nasadzeń dobór odpowiedniego stanowiska pod względem pH gleby to jeden z kluczowych czynników sukcesu – zwłaszcza w przypadku wiśni, gdzie nawet niewielkie odchylenia od optymalnego zakresu pH mają wpływ na efektywność nawożenia i zdrowotność sadu. Jeśli kiedyś w praktyce zabraknie pewności co do pH gleby, zawsze lepiej je skontrolować niż potem żałować nietrafionej inwestycji w sad.