Do otwartych terenów zieleni <b>nie należą</b>

Ogrody dydaktyczne rzeczywiście nie zaliczają się do otwartych terenów zieleni, bo ich podstawowym przeznaczeniem jest edukacja, a dostępność dla ogółu bywa ograniczona. Takie ogrody są często częścią szkół, uczelni, ośrodków naukowych czy muzeów, gdzie pełnią rolę pracowni terenowej, a nie miejsca rekreacji dla mieszkańców czy spacerowiczów. Moim zdaniem to ważne rozróżnienie, bo w praktyce gospodarki miejskiej przy planowaniu infrastruktury zielonej istotna jest właśnie funkcja i dostępność terenu – typowe otwarte tereny zieleni, zgodnie m.in. z wytycznymi IFLA (International Federation of Landscape Architects) czy polskimi przepisami, muszą być ogólnodostępne i służyć rekreacji, wypoczynkowi albo komunikacji pieszej. Mam tu na myśli np. parki publiczne, bulwary nadrzeczne czy skwery. Ogrody dydaktyczne, choć pełnią ważną funkcję ekologiczną i edukacyjną, są jednak miejscem specjalistycznym, często z ograniczonym wstępem. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu uczniów myli te pojęcia, bo ogród to ogród, a jednak w planowaniu przestrzennym i urbanistyce różnica jest zasadnicza. Warto pamiętać, że takie ogrody mogą mieć znaczenie lokalne, ale nie są ujmowane w klasyfikacji otwartych terenów zieleni miejskiej, jak to wynika choćby z podręczników do architektury krajobrazu.