Tereny o dużej ilości opadów w okresie wegetacji są szczególnie przydatne do uprawy

Wybierając tereny pod uprawę śliw, bardzo ważne jest zwrócenie uwagi na ilość opadów w okresie wegetacyjnym. Śliwy mają wyraźnie większe zapotrzebowanie na wodę w porównaniu do grusz, jabłoni czy czereśni. Ich system korzeniowy jest mniej rozbudowany niż np. u jabłoni, więc gorzej znoszą suszę, zwłaszcza podczas zawiązywania i wzrostu owoców. Z mojego doświadczenia wynika, że przy niedoborze opadów owoce śliw są drobniejsze, mniej słodkie oraz bardziej podatne na opadanie przed zbiorem. Stąd właśnie w standardach sadowniczych zaleca się lokalizowanie śliw w miejscach o umiarkowanie wysokiej wilgotności, najlepiej na glebach żyznych, o odpowiedniej przepuszczalności, ale bez ryzyka zastoin wodnych. Właśnie w takich warunkach śliwy najlepiej wykorzystują potencjał plonowania. W praktyce, w Polsce często zakłada się sady śliwowe na terenach podgórskich lub w dolinach rzecznych, gdzie suma opadów przekracza 600 mm rocznie. Dla porównania, czereśnie czy jabłonie zdecydowanie lepiej sprawdzają się na stanowiskach nieco bardziej suchych, bo nadmiar wody może im zaszkodzić. Moim zdaniem, rozumienie tych zależności pomaga nie tylko planować nasadzenia, ale też unikać kosztownych błędów przy zakładaniu sadu.