Organem podziemnym lilii są

Lilia (Lilium) tworzy charakterystyczne cebule, które z botanicznego punktu widzenia nie posiadają łusek okrywających. Takie cebule są zbudowane z mięsistych, jasno zabarwionych łusek, które są po prostu przylegającymi do siebie liśćmi spichrzowymi, bez typowej zewnętrznej, ochronnej łuski, jaką spotykamy np. u tulipana czy żonkila. To jest naprawdę istotna cecha diagnostyczna w uprawie i rozpoznawaniu roślin ozdobnych oraz przy rozmnażaniu. Podczas sadzenia cebul lilii łatwo to zauważyć – są białe lub lekko kremowe, dość kruche, da się je rozdzielić, nie mają brązowej czy pergaminowej warstwy. W praktyce ogrodniczej ta cecha wymaga delikatności w obchodzeniu się z cebulami, bo są znacznie bardziej podatne na uszkodzenia mechaniczne i przesuszenie niż klasyczne cebule z łuską okrywającą, np. cebule hiacyntów. Moim zdaniem warto wiedzieć, że taka budowa pozwala lilii na szybkie ukorzenianie się i daje jej przewagę w okresach krótkiej wegetacji – cebula szybko wypuszcza pędy. Warto również pamiętać, że przy przechowywaniu lilii cebule nie mogą zbyt długo leżeć na sucho, bo tracą wodę z łusek. W branży ogrodniczej odróżnianie cebul lilii od kłączy czy bulw jest absolutną podstawą – wpływa to na wybór metody rozmnażania i pielęgnacji w różnych warunkach glebowych. Rozpoznanie tego typu cebul to naprawdę praktyczna umiejętność – zarówno w handlu roślinami, jak i w amatorskim ogrodnictwie.