Rabarbar należy pędzić

Pędzenie rabarbaru bez dostępu światła to klasyczny i sprawdzony sposób, o którym często wspomina się w podręcznikach ogrodniczych. Chodzi w tym o to, żeby roślina skupiła się na szybkim wzroście łodyg, a nie produkcji chlorofilu i liści. W ciemności rabarbar wydłuża się, a jego ogonki stają się jasnoróżowe, dużo bardziej kruche i delikatne, co jest właśnie pożądane w uprawie na wczesny zbiór – zwłaszcza pod osłonami czy w szklarniach. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet prosta skrzynka czy wiadro odcięte od światła wystarczy, żeby uzyskać naprawdę smaczny i estetyczny plon. Branżowo jest to praktyka powszechnie zalecana przy produkcji rabarbaru do sprzedaży na świeżym rynku. Co ciekawe, brak światła ogranicza produkcję szczawianów w ogonkach, przez co są one bezpieczniejsze w konsumpcji. Jeśli ktoś planuje uprawę amatorską na działce, to dobrze pamiętać, że światło nie jest sprzymierzeńcem tego procesu – i tu naprawdę mniej znaczy więcej. Takie pędzenie przyspiesza zbiór nawet o kilka tygodni względem uprawy tradycyjnej. Dla mnie największą zaletą jest ta miękkość i słodycz łodyg – od razu widać różnicę w porównaniu do tych z uprawy na świetle. To naprawdę jeden z lepszych patentów ogrodniczych.