Ze względu na infekcję drzew jabłoni parchem, w sadach nie poleca się nawadniania

Wybór deszczownianego nawadniania jako metody, której nie poleca się w sadach jabłoni zmagających się z parchem, jest w pełni uzasadniony i zgodny z praktyką ogrodniczą. Nawadnianie deszczowniane polega na rozpraszaniu wody w postaci drobnych kropel nad koronami drzew, co niestety stwarza doskonałe warunki do rozwoju patogenów grzybowych, takich jak Venturia inaequalis, czyli sprawca parcha jabłoni. Wysoka wilgotność liści i owoców, szczególnie jeśli utrzymuje się przez wiele godzin po nawadnianiu, znacznie zwiększa ryzyko infekcji. W wielu poradnikach sadowniczych, a także w zaleceniach doradców branżowych, podkreśla się, że ograniczanie zwilżania nadziemnych części roślin jest kluczowe w walce z chorobami grzybowymi. Moim zdaniem najbardziej logiczne jest korzystanie z metod, które dostarczają wodę tylko do strefy korzeniowej, dzięki czemu liście i owoce pozostają suche. Przykładowo, nawadnianie kropelkowe czy zraszacze podkoronowe są dużo bezpieczniejsze pod kątem fitosanitarnym. Spora część sadowników decyduje się na modernizację systemów właśnie po to, żeby ograniczyć problemy z parchem. Warto pamiętać, że każda kropla wody na liściu to potencjalne zagrożenie infekcją, szczególnie w okresie intensywnego zagrożenia chorobowego. To jest taki typowy przykład zasady: lepiej zapobiegać niż leczyć, zwłaszcza że parch potrafi mocno ograniczyć plon i obniżyć jakość owoców.