Późne odmiany śliw wymagają długiego okresu wegetacji, należy je sadzić na stanowiskach ciepłych. W Polsce najodpowiedniejszy będzie region

Wybór regionu południowo-zachodniego Polski jako najlepszego miejsca do uprawy późnych odmian śliw wynika przede wszystkim z warunków klimatycznych panujących w tym rejonie. Późne odmiany tych drzew wymagają długiego okresu wegetacyjnego, a więc przede wszystkim ciepłego i niezbyt krótkiego lata, a właśnie na Dolnym Śląsku czy w okolicach Zielonej Góry takie warunki są najczęściej spotykane. Praktyka sadownicza pokazuje, że w tych rejonach rzadziej występują groźne dla śliw późnowiosenne przymrozki, a gleby są często odpowiednio żyzne i przepuszczalne. Z mojego doświadczenia wiem, że sadownicy z okolic Wrocławia czy Legnicy od lat uzyskują stabilne plony odmian takich jak 'Węgierka Dąbrowicka' czy 'President', które w chłodniejszych regionach nie dojrzewają w pełni lub dają gorsze owoce. Standardy branżowe zalecają, by dla odmian późnych wybierać stanowiska osłonięte, na lekko nachylonych zboczach południowych, z dobrą ekspozycją słoneczną – dokładnie tak wygląda krajobraz południowo-zachodniej Polski. Warto pamiętać, że mikroklimat tego obszaru, z wyższą sumą temperatur i mniejszym ryzykiem chorób grzybowych, dodatkowo sprzyja produkcji owoców dobrej jakości. Moim zdaniem, jeśli ktoś poważnie myśli o sadzie śliwowym z późnymi odmianami w Polsce, to naprawdę nie powinien rozważać innych rejonów jako podstawy produkcji na większą skalę.