Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż skałę, która jest najmniej przydatna do produkcji materiałów przeznaczonych do budowy nawierzchni na placach miejskich. <br><br> <table><tr><th></th><th>Nazwy skał</th><th>Ścieralność na tarczy Boehhmego [cm] (uśredniona dla polskich złóż)</th></tr><tr><td>A.</td><td>Sjenit</td><td>0,23 - 0,25</td></tr><tr><td>B.</td><td>Granit</td><td>0,16 - 0,24</td></tr><tr><td>C.</td><td>Marmur</td><td>0,39 - 0,65</td></tr><tr><td>D.</td><td>Piaskowiec</td><td>0,87 - 1,94</td></tr></table>

Odpowiedź D jest poprawna, ponieważ wskazuje na skałę, która ma najwyższą wartość ścieralności, co czyni ją najmniej odporną na zużycie. Ścieralność skał na tarczy Boehmego jest kluczowym wskaźnikiem przydatności materiałów budowlanych do zastosowań, takich jak nawierzchnie miejskie. Piaskowiec, mający wartość ścieralności w zakresie 0,87 - 1,94 cm, jest szczególnie podatny na zużycie, co czyni go nieodpowiednim do miejsc o dużym natężeniu ruchu. W praktyce oznacza to, że materiały budowlane muszą być wybierane na podstawie ich odporności na ścieranie, aby zapewnić długowieczność i bezpieczeństwo nawierzchni. Branżowe normy, takie jak PN-EN 1338, wskazują na znaczenie ścieralności w kontekście trwałości nawierzchni. Wybór mniej odpornych materiałów może prowadzić do częstszych napraw i kosztów utrzymania, co w dłuższej perspektywie wpływa na efektywność ekonomiczną projektów budowlanych.