Które maszyny są optymalne do zadrukowania papierowego podłoża przedstawionego na zdjęciu?

Tutaj mamy do czynienia z papierem czerpanym, który charakteryzuje się nierówną strukturą, dużą grubością oraz dość niejednorodną powierzchnią. Właśnie przez takie cechy nie sprawdzi się tu większość maszyn typowo przemysłowych, bo one wymagają papieru o stałej gramaturze i równych krawędziach. Sitodruk i typografia to technologie, które w branży są powszechnie stosowane do tego typu podłoży. Sitodruk umożliwia bezpośredni kontakt siatki z nierówną powierzchnią i pozwala na bardzo elastyczną aplikację farby – możemy drukować nawet na nieregularnych czy sztywnych arkuszach, co widać chociażby w produkcji zaproszeń czy rękodzieła. Typografia z kolei, mimo że kojarzy się z bardziej klasyczną produkcją, świetnie radzi sobie z grubszymi i mniej powtarzalnymi papierami – zwłaszcza w drukach artystycznych czy rzemieślniczych. W praktyce, moim zdaniem, najlepsze efekty wizualne i techniczne (w tym brak uszkodzeń podłoża) uzyskuje się właśnie tymi dwiema technikami. Branżowe standardy podkreślają, że do trudnych i niepowtarzalnych struktur nie wolno używać np. offsetu czy fleksografii, bo to kończy się zacięciami lub błędami pasowania. Warto pamiętać, że druk na takich papierach wymaga też innego podejścia do przygotowania formy drukowej, a farby muszą mieć odpowiednią lepkość i siłę krycia.