Zależność głębokości wymywania elementów niedrukujących od czasu naświetlania od spodu płyt fleksograficznych jest następująca:

Dokładnie tak – czym dłużej naświetlamy płytę fleksograficzną od spodu, tym mniejsza głębokość wymywania elementów niedrukujących. To wynika z tego, że dłuższe naświetlanie od spodu powoduje głębszą polimeryzację warstwy pod obrazem drukującym. Mówiąc prościej, światło UV od spodu utwardza więcej fotopolimeru, przez co po etapie wymywania zostaje go tam więcej – a więc głębokość „martwych” (niedrukujących) miejsc jest mniejsza. Ma to ogromne znaczenie w praktyce, bo jeśli przesadzisz z czasem naświetlania od spodu, może dojść do zaniku wyraźnych prześwitów między elementami drukującymi, a to odbije się na jakości odbitki (rozmycie detalu, zanik drobnych światełek czy linii). Branżowe standardy, np. wytyczne firm produkujących płyty (Esko, DuPont), jasno określają, że kontrola tego etapu jest kluczowa dla uzyskania odpowiedniego reliefu. Z doświadczenia dodam, że wielu operatorów, zwłaszcza początkujących, przywiązuje zbyt małą wagę do czasu naświetlania od spodu, a to później mści się podczas druku. W praktyce, im cieńszy jest utwardzony „spód”, tym bardziej podatny na ścieranie jest obraz drukujący, ale zbyt gruby spód to właśnie płytkie wymycie. Dobrą praktyką jest więc ścisłe trzymanie się zaleceń producenta i robienie testów, bo każda partia płyt potrafi się nieco różnić. Moim zdaniem opanowanie tego parametru to podstawa dobrej fleksografii.