Fleksograficzną formę drukową kontroluje się badając odpowiednimi urządzeniami jej

Fleksograficzna forma drukowa, żeby dobrze spełniała swoją funkcję w procesie druku, musi mieć określone właściwości fizyczne, a najważniejsze z nich to właśnie grubość i elastyczność. Takie parametry bada się specjalistycznymi narzędziami, jak mikrometry do pomiaru grubości oraz durometry czy testery elastyczności. Moim zdaniem, w praktyce warsztatowej to podstawa – jeżeli forma jest za gruba albo za cienka, od razu pojawiają się problemy z przenoszeniem farby, a także z odwzorowaniem najdrobniejszych szczegółów. Z kolei elastyczność wpływa na to, jak forma dopasowuje się do cylindra oraz materiału drukowego, no i czy nie pęka albo nie odkształca się podczas pracy. Z doświadczenia wiem, że precyzyjna kontrola tych parametrów to nie jest żadna fanaberia, tylko wymóg każdej drukarni, która chce robić robotę profesjonalnie. Standardy branżowe, na przykład FTA (Flexographic Technical Association), szczegółowo opisują, jak te pomiary przeprowadzać – to naprawdę nie jest przypadkowa sprawa. Ciekawostka: różne rodzaje podłoży drukowych (papier, folia, tektura) wymagają czasem innych wartości grubości czy elastyczności formy, żeby zapewnić optymalną jakość. Dlatego dobra kontrola tych cech to klucz do trwałości narzędzi i do przewidywalnych, powtarzalnych wyników na produkcji.