Kontrolę densytometryczną odbitek nakładowych przeprowadza się podczas druku

Kontrola densytometryczna podczas druku to absolutna podstawa w nowoczesnej poligrafii. Robi się ją cyklicznie, bo tylko wtedy można skutecznie nadzorować stabilność barwy i jakości odbitek przez cały czas trwania nakładu. Wiadomo, prasa drukarska to nie komputer — trochę się nagrzewa, czasem tusz rozprowadza się nierówno, a podłoże też potrafi zmieniać właściwości w zależności od partii papieru czy wilgotności w hali. Dlatego sprawdzanie tylko na początku albo na końcu to za mało. Branżowe normy (np. ISO 12647) jasno mówią o regularnym monitorowaniu parametrów takich jak gęstość optyczna farby, przyrost punktu rastrowego czy balans szarości. Moim zdaniem, nawet jak operator ma już wyczucie pod ręką, to bez cyklicznych pomiarów łatwo o niekontrolowane odchyłki – a potem klient się czepia reklamacji. Najlepsi drukarze i tak mają rutynę, że co kilkaset arkuszy biorą próbkę i mierzą ją densytometrem. Dzięki temu mogą od razu wychwycić problem i go skorygować, zanim zadrukują tony wadliwego materiału. W praktyce cykliczność kontroli to nie tylko wymóg jakości, ale i oszczędność – mniej makulatury, mniej stresu na końcu. Takie podejście to już w sumie standard we wszystkich profesjonalnych drukarniach.