Która technologia nie ma zastosowania podczas fotochemicznego wykonywania sitodrukowych form drukowych?

Fotoelektroniczna technologia faktycznie nie ma praktycznego zastosowania podczas fotochemicznego wykonywania sitodrukowych form drukowych. W branży poligraficznej, gdy mówimy o przygotowaniu matryc sitodrukowych, korzystamy najczęściej z technologii bezpośredniej, pośredniej albo tej kombinowanej. One wszystkie polegają mniej lub bardziej na światłoczułości emulsji i działaniu promieniowania UV. Natomiast technologie fotoelektroniczne są typowe raczej dla procesów cyfrowych, takich jak naświetlanie płyt offsetowych z użyciem laserów, czy ogólnie – elektronizacja obróbki obrazu. Przy sitodruku, formy naświetlamy w klasycznych kopioramach z lampą UV i maską (kliszą), a potem wywołujemy wodą czy odpowiednim roztworem – tu nie ma miejsca na fotoelektronikę, bo to inna para kaloszy. Warto zwrócić uwagę, że pojęcie fotoelektroniczne czasem kusi, bo brzmi nowocześnie, ale w praktyce tej branży, zwłaszcza przy fotochemicznym wykonywaniu matryc, nie spotkamy sprzętu czy procedur opartych o konwersję sygnałów świetlnych na elektroniczne, a potem sterowanie matrycą – to już nie sitodruk klasyczny. Moim zdaniem, dobrze znać te rozróżnienia, bo pozwala to lepiej ogarnąć, gdzie kończy się świat standardowych praktyk, a zaczyna nowoczesna automatyka i cyfryzacja.