Układ włókien w płótnie introligatorskim przygotowywanym do wykonania lamówki powinien układać się w stosunku do grzbietu oprawy

Układ włókien w płótnie introligatorskim to coś, co naprawdę często rozstrzyga o jakości całej oprawy. Jeśli włókna ułożysz równolegle do grzbietu, materiał najlepiej pracuje przy zaginaniu i otwieraniu książki. To właśnie wzdłuż włókien tkanina najłatwiej się zgina, nie marszczy się i nie pęka – to trochę jak z papierem, który dużo łatwiej zgiąć wzdłuż włókien niż w poprzek. W praktyce, gdy robisz lamówkę z płótna introligatorskiego, takie ułożenie włókien sprawia, że lamówka jest elastyczna, nie odkształca się, a brzegi oprawy zyskują profesjonalny wygląd i dużą trwałość. Moim zdaniem to podstawa przy każdej porządnej oprawie bibliotecznej czy archiwalnej. Warto też wspomnieć, że taką metodę zalecają branżowe podręczniki i wymagają tego nawet stare szkolenia introligatorskie – to po prostu standard, który się sprawdza. Jeśli użyjesz innego kierunku włókien, bardzo szybko zobaczysz wyraźne fałdy, a czasem nawet pęknięcia przy grzbiecie, no i lamówka nie będzie dobrze trzymała się oprawy. Z doświadczenia wiem, że nawet jeśli ktoś robi to pierwszy raz, łatwiej mu uzyskać ładny efekt, jeśli położy płótno równolegle do grzbietu, bo wtedy materiał niemal sam układa się na książce. To taki mały szczegół techniczny, który robi dużą różnicę.